Your message has been sent, you will be contacted soon
Revista Armonii Culturale

Call Me Now!

Închide
Prima pagină » Poezie » MULTILINGUA » ȘACHIR URFET: Poezie bilingvă (turcă-română) Bine ai venit, dragoste, în inima mea!

ȘACHIR URFET: Poezie bilingvă (turcă-română) Bine ai venit, dragoste, în inima mea!

Să nu se şteargă veselia de pe chipul tău!

De ţi-aş zice să nu pleci …

Ce să spun, ce să spun?

Cu fiecare pas, glasul ţi se pierde.

 

Iubirea e o prăpastie de dor,

deşi ştii că o să te izbeşti de pământ,

o cauţi, o cauţi …

 

Am zburat spre soare cu aripile-mi de ceară,

dar acum, când tu pleci,  mi se topesc.

Mă uit la tinereţea mea şi aş vrea să zbor către ea,

cred că mi-am uitat-o suspendată în timp

şi nu-i nicio liană să mă teleporteze peste vremi.

Am îngenuncheat în faţa josnică a lumii

şi-am înflorit în mocirlă,

mi-am picurat ploaia ochilor în suflet

de atâtea grozăvii,

am căutat o urmă de blândeţe în flori, în ochi,

pe buze ori cuvinte.

 

Şi caii … caii aveau nobleţea lor.

Câtă distincţie era pe străzi!

Acele animale blânde şi bune la toate.

Un vis pe care zorii l-au spulberat

într-o toamnă când viaţa-şi deapănă amintirile.

 

Am obosit, viaţă, nu mă certa!

Am lăsat iubiri să treacă pe lângă mine,

sunt ca o floare de crin.

M-am codit, viaţă, nu-mi da peste nas,

m-am înşelat!

Am lăsat cale liberă anilor să treacă

şi-s orfană acum.

Ȋmi pare rău, viaţă, nu mă executa,

nu mă mai interoga!

Sunt la o răscruce acum.

De-mi doreşti ceva, atinge-mi inima,

deschide-mi calea pe care s-o apuc.

 

Tu, floare albastră, ce creşti pe câmpii,

de unde vii, de unde vii?

De vii trimisă de ceruri, ambasadoare a iubirii,

deschide-ţi inima, deschide-mi inima,

să pot spune:

-Bine ai venit, dragoste, în inima mea!

 

Mangalia, 16.03.2016

 

Aşkım, kalbime hoşgeldin!

şair: Urfet ŞACHIR

Yüzündeki sevinç silinmesin!

Gitme desem …

Ne desem ki, ne desem?

Her adımınla, sesin kayboluyor.

 

Sevgi, özlem bir uçurum,

toprağa vurulacağına bilsen’de

onu arıyorsun, arıyorsun.

 

Ben balmumu kanatlarımla güneşe doğru uçtum,

ama şimdi sen gittiğinde eriyorlar.

Gençliğimi seyrediyorum ve ona doğru uçmak istiyorum,

zaman içinde asılı unutmuşum düşünüyorum

ve hiçbir tropik sarmaşık beni süreye nakleden yok.

Ben dünyanın aşağılık önünde diz çöktüm

ve  çamur içinde geliştim.

Gözlerimin yağmurunu o kadar dehşetler’den

ruhuma damlattım,

ben çiçeklerde, gözlerde, dudaklarda veya deyişte

iyilik bir iz aradım.

 

Ve atlar … atların asaleti vardı.

Sokaklarda ne kadar kibarlık vardı!

Bu nazik hayvanlar ve tüm iyi.

Hayat, bir sonbaharda hatıralarını sıraya diziyorkan

şafak’ta paramparça bir rüya.

 

Yoruldum, hayat, beni azarlama!

Aşkları yanım’dan geçmesine izin verdim

Ben bir zambak çiçeği gibiyim.

Ben duraksadım, hayat, vurma yüzüme,

yanılmışım!

Ben  yıllara açık yoldan geçmesine izin verdim

ve ben artık bir yetimim.

Üzgünüm hayat, beni koşmak yok,

bana soru yok!

Şimdi bir kavşakta bulunmaktayım.

Benim için dilediğin bir şey varsa, kalbime dokun,

tutacağım yolumu aç.

 

Sen, yaşadığın yerden, ovalarda büyüdüğün mavi çiçek,

nereden geliyorsun, nereden?

Seni sevgi elçisi cennet gönderen ise

kalbini aç, kalbimi aç,

söyleyebileyim:

– Pekâlâ, sen geldin, aşk kalbime!